Dit is 1 van de meestgestelde vragen die ik krijg over verlatingsangst. Want je zal al heel snel ervaren dat hoe meer artikelen, stappenplannen of cursussen over verlatingsangst je leest en volgt, hoe meer de gegeven tijdsduren steeds meer van elkaar gaan afwijken. Je kan namelijk nooit maar dan ook NOOIT een algemene tijdsduur geven als het gaat om de vraag; “met welke tijdsduur moet ik starten?”

Onthoud deze vraag, (echt… hij komt continu terug in een verlatingsangsttraining). De enige vraag die jij je continu moet stellen tijdens de training en in het algemeen is; “Wat kan mijn hond NU aan?” Dát is je startpunt. Daar ga je beginnen. Als ik weer eens een onlinecursus of een artikel voorbij zie komen waarin staat; “Begin met 1 minuut” dan staan mijn nekharen gelijk overeind. Dit kan je niet doen! Dit zou je als professioneel helemaal niet moeten willen zeggen! Als échte professional weet je dat je het verhelpen van verlatingsangst NOOIT in een algemeen jasje (lees; een algemeen stappenplan) kan gieten.

Na iedere training die mijn verlatingsangsttoppers doen evalueren we de training.

Hoe ging het? Hoe reageerde de hond? Wat deed hij precies? En op welk moment? Was er sprake van anxiety? Zijn we niet over de stressdrempel van de hond gegaan? Wat zagen we allemaal? En pas als ik de video + het trainingsplan heb kunnen beoordelen, maak ik een nieuw plan voor mijn toppers. Een plan voor de dag daarna. En hebben ze die training weer gedaan? Dan maak ik een nieuw plan en zet ik het opnieuw voor ze gereed. Dag in, dag uit.

Verlatingsangst kan NIET met een algemeen stappenplan opgelost worden.

Het is continu in het ‘hier en nu’ kijken wat er zich afspeelt met de hond als individu, hoe de training ging, welke factoren belangrijk zijn, welke factoren we kunnen laten gaan, en op basis van hoe de training ging wordt er een nieuw plan gemaakt. Gebaseerd op het plan daarvoor dus. Ik ben iedere dag nieuwe trainingsplannen aan het maken voor mijn verlatingsangsttoppers.

Is het veel werk? Ja, dat is het! Maar is het nodig? Hell yes! Het is nodig! Verlatingsangst is een pokke probleem. Mooier kan niemand het maken. Mensen die een hond hebben met verlatingsangst herkennen wat ik nu ga schrijven.

Het gevangen zitten in je huis, met buikpijn toch even om een boodschap moeten in de wetenschap dat je hond het thuis niet trekt, continu alles zodanig moeten plannen dat je oppas hebt voor je hond, het commentaar van je directe omgeving dat “hij het maar gewoon moet leren”, het niet meer spontaan even iets voor jezelf kunnen doen buitenshuis…

Dit is wat de meeste klanten ervaren. Dit is wat jij mogelijk ervaart.

Verlatingsangst heeft zoveel impact op jouw leven én op dat van je hond. Het is daarnaast ook nog eens één van de meest complexe problemen om op te lossen.

Wat ik nu ga zeggen, zeg ik niet omdat ik klanten nodig heb of whatever. Geloof me… ik moet veel te vaak “nee” verkopen en kan niet wachten tot er meer hondenprofessionals die freaking opleiding gaan doen. Maar het is gewoon een feit. Verlatingsangst is zelfstandig, zonder enige hulp, verdomd lastig op te lossen.

Er komt zó ontzettend veel bij kijken. Damn… als ik uit moet schrijven welke scenario’s en welke factoren er allemaal getraind moeten worden en waar allemaal rekening mee gehouden moet worden… Pfff. Dan heb ik serieus een heel boek geschreven.

Maar goed, terug naar het onderwerp.

Stel jezelf even het volgende voor (waargebeurd verhaal): een klant koopt een onlinecursus om de verlatingsangst van haar hond te verhelpen. Daarin wordt aangegeven om te starten met een halve minuut. Maar als we naar de unieke en individuele situatie van hond en eigenaar kijken, dan blijkt dat de hond al omhoog vliegt als de eigenaresse haar stoel nog maar verplaatst. En dan van deze hond verwachten dat hij een halve minuut al aankan? Ain’t gonna happen. Sterker nog; door dit algemene advies wordt er gigantisch over de grenzen van de hond gegaan. Oftewel; hij is juist wéér een negatieve ervaring rijker.

Wat nou als dit jouw hond is? Dat jij jezelf helemaal herkent in dit stuk?

Jouw hond springt al op wanneer hij ook maar denkt dat jij op gaat staan. Waar ga je dan mee beginnen? Nou… makkelijk. Simpelweg rustig opstaan van je stoel en weer gaan zitten. Je gaat aan de slag met desensitisatie (googel maar even, ik moet er nog een artikel over schrijven). En pas als je hond helemaal oké is met dat jij van je stoel opstaat, dan ga je een ministapje verder. Steeds maar weer kijkend naar; “Wat kan mijn hond NU aan?”

Het antwoord op die vraag bepaalt namelijk je volgende zet. Iedere training en iedere dag weer. Dat is heel intensief, maar het is wat nodig is. Geen vorm van verlatingsangst is hetzelfde. Het plan van aanpak is bij geen enkele hond hetzelfde.

Laat je dus niet verleiden om een algemeen advies of algemeen stappenplan te volgen.

Jij en je hond hebben recht op de beste hulp die er is. Zoek je hulp? Ga dan voor een professional die zich hier serieus in verdiept heeft door het volgen van specialistische opleidingen.

Zo iemand kijkt continu met je mee naar “wat jouw hond NU aankan”. En dat is exact wat nodig is.

Heb je behoefte aan ondersteuning bij de verlatingsangst van jouw hond? En niet zomaar een beetje ondersteuning maar een complete VIP begeleiding? Aan het einde van iedere maand komen de nieuwe plekken in de digitale agenda te staan. Daar kan jij direct jouw plek boeken. Check deze pagina voor meer informatie. Herken jij je in alles wat ik daar schrijf? Je bent van harte welkom en samen gaan we ervoor!

Deze tekst is geschreven door Hondengedragscoach Nina van Tilbeurgh. Het overnemen van dit stuk zonder schriftelijke toestemming is niet toegestaan. Delen van dit artikel op social media wordt zeer gewaardeerd.