Toen Nina mij vroeg of ik een gastblog wilde schrijven over mijn ervaring met verlatingsangst, schreeuwde alles in mij “ja!”. Hoeveel onbegrip er nog heerst over dit onderwerp is bijna bizar te noemen. Dat kan en moét gewoon beter. En wat helpt er dan beter dan ervaringen delen?

Mijn naam is Nicole en samen met mijn lieve Stitch ga ik het gevecht aan met de b*tch die verlatingsangst heet.

Dat gevecht houden we al even vol.

Vanaf het moment dat Stitch naar Nederland kwam (in 2016), was hij eigenlijk een zielig hoopje ellende. Hij was ontzettend lief en nieuwsgierig, maar zo ontzettend bang en gevoelig voor al die nieuwe prikkels. 

In het begin heb ik me dus gefocust op hele andere dingen dan het alleen zijn. Zorgen dat de rust in dat lijfje weer terug kon komen, dat ie zich oké voelde in huis. Hij vond de kraan eng, het geluid van plastic speeltjes, scooters en fietsers, andere honden, mensen dook ie voor in elkaar, kinderen, harde geluiden, onverwachte bewegingen en ook aanrakingen vond hij niet fijn. Buiten trok ie alle vuilniszakken open en jaagde alles wat bewoog achterna. 

Hij heeft zo’n 6 weken binnen geplast en gepoept omdat de wereld buiten hem nog veels te spannend was. We zijn dat alles gewoon lekker rustig gaan ontdekken, op zijn tempo en hebben een prio-lijstje gemaakt waar echt aan gewerkt moest worden. 

Nadat Stitch wat meer aan mij gewend was, begon hij ook duidelijk wat meer de veiligheid bij mij te zoeken.

Hij begon me overal te volgen en krijste alles bij elkaar als je gewoon even naar de wc moest. Douchen probeerde je vliegensvlug te doen, omdat er een hondje helemaal over zijn toeren ging. Met die wetenschap wist ik dat hij verlatingsangst had. Dit was volledig nieuw voor mij, ik had hier nog nooit eerder mee te maken gehad. 

Ik heb de grote fout gemaakt om eerst te luisteren naar wat random mensen hierover te zeggen hadden.

Ook de stichting die achter de adoptie stond, vertelde mij hem maar gewoon een Kong te geven en te vertrekken. Ik ben dus zelf aan het rommelen geweest, ook zeker omwille van het prijskaartje. Als ik me ergens voor op de vingers wil tikken, is dat het. Had ik maar meteen professionele hulp erbij gehaald. Ja, het is een hele investering, maar die krijg je dubbel en dwars in vrijheid terug!

Verlatingsangst is een regelrechte bitch. Zeker als je alleen bent zoals mij en niet zo’n groot netwerk hebt. Daarnaast is hij hyper-attached aan mij, wat het nog ietsje uitdagender maakt allemaal. Dit wil namelijk zeggen dat hij echt gefocust is op een specifiek persoon, hij voelt zich dus niet per se op zijn gemak als er een ander bij hem blijft. 

Ik heb geprobeerd zijn wereld wat groter te maken door met mensen wat meer te ondernemen.

Hij maakte wat hondenvriendjes, terwijl de mensen achter deze honden wat meer interactie met hem opbouwden. Uiteindelijk kreeg hij iets meer vertrouwen en hebben we het alleen zijn met hen langzaam opgebouwd. Hij had namelijk dan vaak nog steeds de neiging om niet te eten of te drinken en een lekker potje te gaan janken.

Wat nog extra frustrerend is, is trouwens het commentaar van mensen.

Zo ben je keihard aan het trainen, om dan ongevraagd allerlei kritiek te moeten aanhoren. Mijn tip aan de omgeving van hond en eigenaar die met verlatingsangst dealen: vraag hoe je kan helpen! Ik denk dat jouw aanbod om samen te werken en eventueel op te passen, je meer in dank wordt afgenomen dan te zeggen dat ze het zus en zo moeten doen. Verlatingsangst is harstikke complex en los je zeker niet op door de hond het uit te laten blaffen en is ook zeker niet hetzelfde als het ‘alleen leren zijn’-traject. Het is een angststoornis!

Hij had leishmania, dus hij moest uiteindelijk wel naar de dierenarts voor controles.

Doodsbang was hij, maar gelukkig hebben we een hele lieve bekwame dierenarts die hem alle tijd gunde. Dit blijft tot dusver de enige dierenartspraktijk waar Stitch nog zelfstandig binnen durft te lopen. En maar goed ook, want hij moet hier ieder jaar naartoe voor zijn leishmaniacontroles. Bij iedere andere praktijk bevriest hij, gaat vol in de remmen terwijl zijn pootjes bijna onder zijn lijfje uit trillen.

Dat daar nog zeven operaties bovenop kwamen in amper 3,5 jaar tijd kon niemand voorspellen. Het heeft ons ook absoluut 10 stappen terug gegooid elke keer. Stitch stond weer volledig angstig in de wereld. Terug bij af. Mensen die hem aanraakten wat hem pijn deed, mensen met honden die geen rekening hielden met zijn revalidatieperiode. Hij voelde zich niet lekker, kreeg er weer een hoop vervelende prikkels bij wat ervoor zorgde dat hij zich nog meer aan mij vastklampte. 

Ik kan je niet vertellen hoeveel ik in die periode de moed voelde wegzakken, hoe vaak ik alles bij elkaar heb gejankt en me ontzettend alleen voelde.

Verlatingsangst beperkt je zo ontzettend. Je kan niet vanzelfsprekend even snel nog de winkel in rennen, álles moet gepland worden. Huisarts? Regel maar een oppas. Je wil daarnaast dat je hondje zich gewoon lekker voelt dus die zorgen draag je constant met je mee in je achterhoofd als je wél een keer ergens naartoe gaat. Eet hij wel, drinkt hij wel, heeft hij het ook naar zijn zin? Vluchtgedrag is dan nog een extra risico.

Uiteindelijk hebben we hulp gezocht bij een trainer.

Een jaar lang hebben we allerlei oefeningen gedaan voor zijn zelfvertrouwen en zelfredzaamheid en uiteindelijk kwam de Kong weer in beeld. Na een hele tijd trainen verloor ik de motivatie en de hoop. Het voelde allemaal een beetje uitzichtsloos, er was ook weinig contact met de trainer. Mijn gevoel zei, dit werkt niet voor hem. Zodra de Kong leeg was, was hij namelijk weer in paniek. Was hij weer volledig gefocust op het feit dat ik weg was. Die Kong was voor een paar minuten wellicht een afleiding, maar zorgde allerminst voor rust.

Ik heb ervoor gekozen om ons traject stop te zetten en we zijn bij Nina terechtgekomen.

Nina werkt zonder trainers of andere afleidingen. Je gaat dus heel gefocust op het doel af. Die verlatingsangst is gewoon een paniekstoornis en daar heeft je hond hulp bij nodig. Dat het voor hem behapbaarder wordt. En voor hoe lang, dat bepaalt de hond zelf. Het is dus best belangrijk om er met een open mind en vooral open armen in te staan als je met dit traject begint. Uiteindelijk is elk uur dat goed gaat, al dikke vette winst. 

Ik zie in ieder geval momenteel een hondje dat zelf betere keuzes maakt, niet meer vol in de stress schiet als ik op sta, naar de wc ga of zelfs de voordeur opendoe. En ja, tuurlijk zitten daar dagen bij dat het minder gaat. Dat is ook helemaal oké. Die hebben wij ook en dat hoort er gewoon een beetje bij! 

Tevens is het heel fijn dat er in het traject met Nina veel contact is.

Het plan wordt elke dag afgestemd op jouw hondje, want elk traject is gewoon uniek. En elke dag wordt er even ingecheckt bij elkaar. Je kan altijd appen, je krijgt altijd snel antwoord. Je leert daarnaast om je hond beter te lezen. Nina analyseert de beelden samen met je, zolang als jij nodig hebt, tot je het zelf aandurft. De manier waarop, geeft mij in ieder geval ook als begeleider een enorme confidence boost, want je staat er gewoon vrij onzeker en twijfelachtig in. Zeker als je er al zo lang mee aan het tobben bent en het zo heftig is, zoals bij Stitch het geval is. Maar die zorgen worden dus vliegensvlug bij je weggehaald. Je staat er samen in en je verdient dat beetje extra zorg zelf ook!

We hebben nog een hele lange weg te gaan maar ik sta er wél weer met vol vertrouwen in en ik zie dat er dingen verschuiven wat betreft het alleen zijn. Wij kunnen dit en we gaan het gevecht gewoon aan, till the end! 💪🏻